WWW

Geschiedenis

Tactical Medicine ontstond in WW2. Britse, Duitse en Amerikaanse speciale eenheden integreerde tactisch medische componenten in hun doctrines. Sinds de opkomst van het internationale terrorisme in de zeventiger jaren en het militair optreden in onder andere Afghanistan en Irak heeft het nieuwe specialisme "Tactical Medicine" een zeer snelle ontwikkeling doorgemaakt. De meeste van deze ontwikkelingen komen voort uit onderzoek en lessons learned binnen het Amerikaanse leger.

Vanuit "The Committee on Tactical Combat Casualty Care" hebben protocollen, strategieën, technieken en medische materialen, ontwikkeld voor gebruik in tactische omstandigheden, wereldwijd hun weg weten te vinden in zowel de militaire als civiele gezondheidszorg. Zo is er een speciale Militaire editie van het Prehospital Trauma Life Support (PHTLS) verschenen, is er een hoofdstuk Tactical Medicine and Combat Casualty Care opgenomen in het gerenommeerde leerboek "Wilderness Medicine"en is er een appendix aan geneeskundige zorg in moeilijke en vijandige omstandigheden opgenomen in het Advanced Trauma Life Support (ATLS ) leerboek. Dit jaar is het leerboek Tactical Emergency Medicine verschenen onder redactie van Richard B Schwartz, John G. McManus Jr en Raymond E Swienton. Daarnaast zijn er diverse leerboeken over Tactical Medicine op de markt verschenen en wordt het ene na het andere artikel over dit onderwerp gepubliceerd in gerenommeerde medische tijdschriften als the Journal of Trauma en Military Medicine en in specialistische bladen als "The Tactical Edge", het tijdschrift van de "National Tactical Officers Assiociation (NTOA).

Naar aanleiding van de ervaringen in o.a. de eerste golfoorlog werd er in het Amerikaanse leger geopperd dat de civiele ATLS doctrine in gevaarlijke situaties niet altijd voldeed. In Amerika startte in 1993 een project omdat men inzag dat protocollen welke gebruikt werden in de civiele prehospitale hulpverlening (Advanced Trauma Life Support, Prehopital Trauma Life Support ), niet functioneel bleken in vuurgevaarlijke situaties en in situaties waarin sprake is van lange evacuatietijden. Gekeken werd naar oorzaak waaraan militairen overleden en bij welke letsels een adequate hulpverlening overlijden had kunnen voorkomen. Te voorkomen oorzaken van overlijden in het eerste uur na het gewond raken bleken te zijn:

Verbloeding ten gevolge van geïsoleerd extremiteiten letsel
Spanningspneumothorax
Ademweg obstructie

Vanuit deze bevindingen werd een protocollaire werkwijze ontwikkeld. Veel van de hieruit voortgevloeide richtlijnen zijn ook van toepassing op niet militaire beroepsgroepen welke werkzaam zijn in gevaarlijke omgeving, zoals o.a. speciale politie eenheden en soms ook civiele ambulance hulpverleners. Daarnaast zijn er ook zeer veel raakvlakken met expeditionaire geneeskunde (Wilderness Medicine)